Wilhelm Busch

Pse lejon Zoti gjëra të tilla?

Marrë nga libri „Jesus unser Schicksal"

Titulli i origjinalit: "Warum schweigt Gott??"

© Aussaat-Verlag Neukirchen-Vluyn

© per botimin në gjuhën shqipe: MEOS Svizzera

Literaturdienst Zum Guten Brunnen,

Hirzenbachstrasse 102, Postfach 1, CH-8061 Zürich

Në bashkpunim me:

EAD, Postfach 30 02 64, D-44232 Dortmund

Verbreitung Christlicher Schriften

Postfach, CH-2500 Biel/Bienne 8

Përktheu: Tom Pergjokaj

Realizimi kompjuterik: Gjevalin Kabashi

Botimi i pare 2000

Shtypur në Zvicer: Good News Druck, Höri ZH

PSE LEJON ZOTI GJËRA TË TILIA?

Gjëra të tmerrshme ndodhin në botë.

Një herë po ecja rrugës nëpër Essen, me

duket se ka qenë viti 1937, kur përballë meje po

vinte një djalosh 16 vjeçar, të cilin e njihja nga

takimet e të rinjve. Dukej krejtësisht i humbur. E

pyeta: «Ç'të ka ndodhur?» Ai m'u përgjigj: «Më

kanë çuar me dhunë në spital dhe më kanë

sterilizuar sepse nëna ime është izraelite. Kur u

ktheva në shtëpi, prindërit nuk i gjeta më».

Ai djalë nuk i ka pare kurrë më prindërit e

vet. Babanë ia kishin arrestuar, kurse nënën ia

kishin çuar në kampin e përqendrimit në

Auschwitz. Unë arrita ta çoja djaloshin në

Holandë dhe prej atje shkoi për Amerikë. Kurrë

nuk do ta harro] fytyrën e mjerueshme të atij

djaloshi dhe fjalët: «Më kanë çuar me dhunë në

spital dhe më kanë sterilizuar sepse nëna ime

është izraelite. Kur u ktheva në shtëpi, prindërit

nuk i gjeta më».

Gjëra të tmerrshme u ndodhin shumë

njerëzve. Kur ndodhin ngjarje të tilla, njerëzit

pyesin: «Ku është Zoti? A nuk e ka pare ai këtë?

Pse e ka lejuar këtë?»

Një i çmendur ka sulmuar me flakëhedhës

një shkollë fillore në Kein dhe ka vrarë 12

fëmijë. Përsëri para nesh shtrohet pyetja: «Ku ka

qenë Zoti? Pse e ka lejuar këtë?»

Më kujtohet një grua e re që ka pasur

kancerin. Ka vdekur ngadalë dhe me vuajtje të

mëdha. I ka lënë fëmijët të mjerë. Ai që

përjeton gjëra të tilla, pyet: «Ku ka qenë Zoti?

Pse e ka lejuar këtë?»

Ka shumë njerëz që mund të tregojnë

ngjarje të tilla dhe në fund të bëjnë po këto

pyetje.

Poeti ynë i dashur Friedrich Schiller ka

shkruar një vjershë me titull: «Kënga e gëzimit».

Në atë vjershë gjendet edhe ky varg: «Vëllezër,

mbi tendën e yjeve banon Ati i dashur».

Ndryshe nga kjo, njeriu i sotëm priret për të

thënë: «Vëllezër, mbi tendën e yjeve nuk

banon Ati i dashur».

Kur njeriu fillon të mendojë ashtu, kur fillon

të bëjë pyetje si: «Ku është Zoti? Pse e lejon ai

këtë? Pse hesht Zoti kur ndodhin gjëra të

tmerrshme?», ai mund të vijë deri të mendimet

e rrezikshme: «Ndoshta nuk ka Zot! Ndoshta

nuk ka qiell! Ndoshta ateizmi ka të drejtë!»

Miq të dashur, ai që ka mendime të tilla,

duhet të ketë frikë. Do të ishte gjë e

tmerrshme, po të ishte e vërtetë se nuk ka Zot.

Ne njerëzit do të ishim si kafshë - të vetmuar

dhe të braktisur. Do të ishim si fëmijë të

humbur, të cilët nuk dinë të gjejnë rrugën për

në shtëpi. Fjalët «nuk ka Zot» janë rrëqethëse.

Kur dikush më thotë: «Unë jam ateist», unë i

përgjigjem: «Nuk e keni idenë se ç'po thoni.

Mendoni nuk ka asgjë mbi ne?! Jemi të

vetmuar?! Vetëm ne njerëzit?!» Nuk ka asgjë

më të keqe për njeriun sesa vetë njeriu, apo jo?

Romakët kanë pasur një fjalë të urtë: «Homo

homini lupus». Kjo do të thotë: «Njeriu për

njeriun është ujk» - tmerr!

Meqenëse njerëzit shumë shpesh më kanë

pyetur: «Si mund të lejojë Zoti gjëra të tilla?

Pse hesht Zoti kur ndodhin gjëra të

tmerrshme?», po përpiqem të jap përgjigje.

Por, para së gjithash, ta keni parasysh se unë

nuk jam sekretari personal i Zotit. Ai nuk m'i ka

besuar planet e tij ose diktuar ato në stenogram.

Më kuptoni? Përveç kësaj, më duket pak marrëzi

të bëhen pyetje të tilla - sikur ne mund ta

kuptojmë Zotin. Mund ta kuptoj një dekan ose

një udhëheqës të lartë, por Zotin nuk mund ta

kuptoj si duhet Zoti thotë në Bibël: «Mendimet

e mia nuk janë mendimet tuaja, dhe as rrugët e

mia nuk janë rrugët tuaja». Kjo është mjaft e

qartë.

Megjithatë, me njohuritë që kam marrë nga

Bibla, do të përgjigjem në pyetjen: «Pse lejon

Zoti gjëra të tilla?»

1. Pyetje e gabuar

Që në fillim kisha dashur të them se pyetja:

«Pse lejon Zoti gjëra të tilla?» është e gabuar.

Ajo, me fjalë të tjera, është bërë në atë mënyrë

sikur të ishim në një sallë gjyqi: Në karrigen e

gjykatësit është ulur zonja Schulze ose pastor

Busch, kurse në bankën e të pandehurve është

ulur Zoti. Pastaj ne themi: «I pandehuri Zot, si

mund të lejosh gjëra të tilla? Pse hesht kur

ndodhin ato?» Dua t'ju them sinqerisht: Nuk

ekziston një Zot i tillë, i cili do të lejonte që ne

të uleshim në karrigen e gjykatësit, kurse ai në

bankën e të pandehurve.

Më kujtohet një ngjarje nga rinia. Kam qenë

27 vjeç kur kam ardhur në Essen. Në atë kohë

shpërtheu një grevë e madhe minatorësh, që i

shqetësoi njerëzit. Një ditë kur po kaloja sheshit

të qytetit, pashë një njeri mbi një arkë sapuni që

po u fliste me zë të lartë njerëzve të mbledhur

përreth. Fliste për fëmijë të uritur, për rroga të

vogla dhe për papunësinë. Porsa më shikoi, më

njohu dhe tha: «Ha, ja prifti. Pa hajde këtu!»

Unë gjithmonë u përgjigjem ftesave miqësore

dhe mendova se duhet t'i përgjigjem edhe ftesës

së këtij njeriu. U nisa drejt tij. Njerëzit hapën

rrugë që të mund të arrija tek ai. Rreth meje

ishin ndoshta njëqind minatorë. Nuk isha shumë

i entuziazmuar sepse në universitet nuk më kanë

pasë përgatitur për situata të tilla.

«Dëgjo prift», filloi ai, «nëse ka Zot, për të

cilën gjë nuk jam i sigurt, por ndoshta ka,

7

atëherë kur të vdes, do të dal para tij dhe do t'i

them» - pastaj bërtiti edhe më fort - 'Pse ke

lejuar që njerëzit të vdesin nëpër luftëra? Pse ke

lejuar që fëmijët të vdesin nga uria ndërsa të

tjerët të kenë aq shumë sa të hedhin teprica

ushqimesh? Pse ke lejuar që njerëzit të vdesin

nga kanceri? Pse? Pse?' Pastaj do t'i them: 'Zot,

hiqmu sysh! Shporru!'»

Kështu bërtiste ai njeri. Pastaj edhe unë fillova

të bërtas: «Poshtë zoti i tillë! Poshtë zoti i tillë!»

Të gjithë heshtën si të vdekur. Ai më shikoi

me habi dhe tha: «Pritni pak! Ju jeni prift. Si

mund të bërtitni: 'Poshtë zoti i tillë?'» Unë iu

përgjigja: «Dëgjo! Ai zot, të cilit ti guxon të

dalësh përpara në atë mënyrë dhe t'i bërtasësh

sikur ti të ishe gjykatës dhe ai i akuzuar, ekziston

vetëm në fantazinë tënde. Edhe unë mund t'i

them atij: 'Poshtëzoti i tillë!' Poshtëzoti i tillë,

të cilin ne mund ta hedhim në gjyq, mund ta

refuzojmë ose ta pranojmë kur të duam! Zoti i

tillë nuk ekziston. Por, po të them një gjë:

ekziston Zoti i vërtetë, i cili është ndryshe nga ai

që ti e mendon. Do të dalësh para tij, por nuk

do të mund ta hapësh gojën. Ai do të të pyesë

ty: 'Pse nuk më ke nderuar? Pse nuk më ke

8

thirrur? Pse ke bërë jetë të papastër? Pse ke

gënjyer? Pse ke urryer? Pse je zënë me të tjerët?

Pse...?' Kështu do të të pyesë ai. Pastaj fjala do

të të mbetet në fyt. Nuk do të mund të japësh

asnjë përgjigje. Nuk ekziston ai zot, të cilit do të

mund t'i thoshim: 'Shporru!' Por ekziston Zoti i

vërtetë dhe i shenjtë, i cili mund të na thotë

neve: 'Hiqmuni sysh! Shporruni!'»

Të njëjtën gjë dua t'ju them edhe ju. Kur

dëgjoni sot njerëzit duke fajësuar Zotit për të

këqijat që ndodhin, mund t'iu thoni se një zot i

tillë është vetëm produkt i fantazisë së tyre.

Ekziston vetëm një Zot i shenjtë, i cili mund të

na padisë të gjithëve: ju dhe mua. A i keni

mbajtur urdhërimet e Zotit? Ai nuk ka bërë

shaka me urdhërimet e tij. Ne jemi ata që do të

ulemi në bankën e të pandehurve, jo Zoti.

2. Heshtja e zotit është gjykim i tij

«Pse hesht Zoti?» Zoti hesht shpesh. Heshtja

e Zotit është gjykimi më i tmerrshëm për ne.

Jam i bindur se ekziston ferri. Sigurisht që

nuk është ashtu si paraqitet nëpër piktura - një

vend ku djalli pjek mëkatarët në skarë ose

trillime të ngjashme të marra. Unë besoj se ferri

do të jetë atëherë kur Zoti nuk do t'iu flasë më

njerëzve. Aty mund ta thërrisni, t'i luteni, të

bërtitni, por ai nuk do t'ju përgjigjet.

Poeti rus Dostojevski ka thënë: «Ferr është ai

vend ku Zoti nuk e shikon më». Ferr është vendi

ku jemi të ndarë përgjithmonë nga Zoti. Vërtet,

heshtja e Zotit është gjykim i tij. Kështu, ferri

mund të fillojë këtu në tokë që nga çasti kur Zoti

hesht.

Që ta bëj këtë edhe më të qartë, po ju tregoj

diçka nga Bibla. Ndoshta e dini se kanë

ekzistuar dy qytete: Sodoma dhe Gomora. Ato

qytete kanë pasur një kulturë të lartë. Është e

mundur të ketë pasur ndonjë prift në ato qytete,

por askush nuk ka menduar seriozisht per Zotin.

Ndoshta kanë menduar per Zotin në rastet e

martesave dhe të varrimeve, e pastaj kanë

harruar se ai ekziston. I kanë shkelur të gjitha

urdhërimet e tij.

Në Sodomë ka jetuar një njeri i ndershëm që

quhej Lot. Ai i paralajmëronte bashkëqytetarët e

tij: «Mos u gënjeni: Perëndia nuk lejon të vihet

në lojë. Ç'të mjellë njeriu, atë edhe do të

10

korrë». Ata i përgjigjeshin: «Mos bëj shaka! Ti

nuk je predikues. Mjaft më me atë marrëzinë

tënde: 'Ç'të mbjellë njeriu, atë edhe do të

korrë'».

Një ditë, herët në mëngjes, Zoti së pari e

largoi Lotin nga qyteti dhe pastaj lëshoi sulfur e

zjarr, në formë të shiut, mbi Sodomën dhe

Gomorën. Ne që kemi përjetuar bombardime

gjatë Luftës së Dytë Botërore e dimë mirë si

mund të duket kjo. Por, Zoti mund ta bëjë këtë

edhe pa aeroplane. Mund ta marr me mend se

si njerëzit kanë kërcyer nga shtrati duke bërtitur:

«Në bodrum!» Kanë vrapuar në bodrum, por

shpejt është bërë tepër nxehtë aty, si në furrë.

Nuk e kanë duruar më nxehtësinë dhe kanë

bërtitur: «Të dalim jashtë!» Pastaj kanë dalë

jashtë, por jashtë binte sulfur e zjarr. Të shkretët,

jashtë nuk kanë guxuar, kurse në bodrum iu

është zënë fryma nga të nxehtit.

Bibla tregon për shkatërrimin e Sodomës dhe

Gomorës, por nuk përshkruan këto situata. Këto

i kam përfytyruar unë. Mund ta marr me mend

se aty ka pasur lloj-lloj njerëzish si p.sh. ndonjë

grua të re nga shtresat e larta shoqërore që e ka

lënë Zotin e dashur për shkak të burrit; ndonjë

11

zotëri të vjetër që i ka njohur llojet e verave

vetëm nga të shijuarit. Ndoshta disa prej tyre

nuk kanë pasur asgjë kundër Zotit, por thjesht

kanë qenë indiferentë. Në bodrum kanë

qëndruar pranë njëri-tjetrit: njerëz të sjellshëm,

qytetarë korrekt dhe të ndershëm, pagues të

rregullt të tatimeve. Çdonjëri ka pasur

fshehtësitë e veta, ashtu siç kemi edhe ne sot.

Në bodrum është bërë gjithnjë e më nxehtë.

Kanë dashur të dalin jashtë, por nuk kanë

mundur sepse gjithçka përreth ka qenë në

flakë. Pastaj u ka hyrë tmerri. Papritur një zotëri

i shëndoshë thotë: «Burra, Loti ka pasur të

drejtë: Zoti vërtet ekziston». Gruaja nga shtresa

e lartë thotë: «Tashti vetëm një gjë mund të na

ndihmojë: duhet të lutemi. Kush di të lutet?»

Pastaj për herë të parë i ngritin duart (në kohët

e lashta njerëzit luteshin me duar të ngritura).

Dëgjohen fjalët: «Zot, ki mëshirë! Kemi bërë

mëkate. Të kemi përbuzur. Dëgjoje lutjen tone!

Ti je Zot i dashur dhe i mëshirshëm. Zot, ki

mëshirë për ne!» Por, Zoti hesht Zjarri

bubulon. Duart ulen poshtë dhe bëhen

grushta: «Zot, pse po hesht!?» Përgjigje nuk ka.

Zjarri vazhdon të bubulojë. Tani mund të

12

luteshin ose të mallkonin - Zoti nuk u përgjigjej

më.

Ekziston kufiri, të cilin nuk duhet ta kalojë

njeriu, as qyteti, as populli. Ky është kufiri i të

qenët indiferent ndaj Zotit të gjallë. Kur të

kalohet ky kufi, Zoti nuk përgjigjet më. Pikërisht

ajo heshtje e Zotit ka qenë dënimi më i rëndë

për Sodomën dhe Gomorën.

Kur shoh se sot shumë njerëz janë

indiferentë ndaj të vërtetës së Zotit, ndaj

urdhërimeve dhe ndaj shpëtimit të tij, vërtet

më kaplon tmerri. Kam frikë se mund të vijë

çasti kur Zoti të heshtë dhe të mos i dëgjojë më

lutjet tona.

Në Bibël janë edhe këto fjalë: «Ju kam thirrur

e nuk më jeni përgjigjur». Pse hesht ti, kur Zoti

të thërret?

Heshtja e Zotit është dënimi më i rëndë.

3. KUR JEMI SHUMË LARG, NUK MUND TË DËGJOJMË

Kur ndihemi se Zoti po hesht, atëherë ka

mundësi të jemi shumë larg prej tij. Nuk ka

shumë kohë që një i ri më tha: «Pastor Busch, ju

13

më bëni nervoz. Flisni vazhdimisht per Zotin.

Kur ju takoj në rrugë, ju filloni edhe aty per

Zotin. Unë nuk e dëgjoj as nuk e shoh Zotin. Ku

flet ai? Nuk dëgjoj asgjë». Unë iu përgjigja: «E

dini ju tregimin e birit të humbur?» «Po,

përafërsisht», tha ai. «Përafërsisht nuk është

asgjë. Do t'jua tregoj unë».

«Një çifligar i pasur kishte dy djem. Njëri

prej djemve ishte pak mendjelehtë. I dukej

ngushtë në shtëpi dhe kish filluar të mërzitej.

Një ditë i thotë babait: 'Atë, më jep pjesën e

pasurisë që më takon. Dua ta shoh botën'. I

ati ia jep atë që i kërkon djali dhe ai niset per

rrugë. Mbas pak kohe ai harxhon pasurinë

duke bërë një jetë të shthurur. Mund ta

merrni me mend se sa shpejt mund të

harxhohen paratë në një qytet të madh. Pastaj

ai bie në varfëri të madhe. Mbetet pa para

dhe pa punë. Më në fund gjen një punë - bari

derrash. Në Izrael derrat konsideroheshin si të

papastër. Nuk kishte gjë më të keqe për një

izraelit sesa të bëhej bari derrash. Meqenëse

ai kishte uri të mad he, gëzohej nëse i jepej

mundësia të vidhte diçka nga korita e derrave

dhe të shtinte në gojë. Atje nuk mund ta

14

dëgjonte zërin e babait. Ishte shumë larg. Biri

i humbur ka mundur të thotë: 'Nuk po e

dëgjoj zërin e babait'. Natyrisht që nuk e

dëgjonte».

Më lejonoi të shtoj këtu diçka që nuk është

në Bibël. Mund ta përytyrojmë kështu: I ikuri

qëndron i uritur pranë derrave dhe e akuzon të

atin: «Si mund të lejojë ai një gjë të tillë, që

unë të katandisem kaq keq!» Kështu mund të

jetë imazhi i botës së sotme. Njerëzit e

harrojnë Zotin dhe, kur bien në mjerim,

bërtasin: «Si mund ta lejojë Zoti një gjë të tillë?

Pse heshtZoti?»

Jezusi e tregon ndryshe shëmbëlltyrën e birit

të humbur. Në një çast të jetës së tij, ai vjen në

vete dhe thotë: «Sa punëtorëve meditës të atit

tim u tepron buka, kurse unë po vdes nga uria!

Do të çohem dhe do të shkoj tek im atë e do t'i

them: 'O atë, kam rënë në mëkat...'» Çohet

dhe shkon tek i ati.

I ati e sheh që nga larg dhe vrapon drejt tij,

e përqafon dhe e puth. Biri i humbur i thotë:

«O atë, kam rënë në mëkat...» Por i ati u thotë

shërbëtorëve të vet: «Sillni këtu rrobat më të

bukura dhe visheni! I vini një unazë në gisht

15

dhe këpucë në këmbë!» Tani ai e dëgjon zërin

e të atit.

Pastaj i thashë të riut: «Kur nuk mund ta

dëgjoni zërin e Zotit, jeni shumë larg prej tij.

Duhet të ktheheni. Këtë gjë e dini edhe ju

fort mirë».

Njerëzit mund të largohen shumë prej

Zotit - deri të derrat, thënë figurshëm. Këtë e

kam ditur shumë mirë gjatë kohës kur nuk

kam qenë besimtar, kur kam qenë toger në

Luftën e Parë Botërore. Atëherë mendoja:

«Një ditë duhettë kthehem në besim». Ende

nuk kam takuar njeri që në thellësi të zemrës

së tij nuk e ka ditur këtë gjë: «Duhet të

kthehem në besim».

Një grua, që e mbante veten si njeri

shumë të drejtë, njëherë më tha: «Me mua

është gjithçka në rregull». Por kur fola më

gjatë me të, e pranoi: «Po, duhet të kthehem.

Kam bërë shumë mëkate në jetën time. Jam

zemërgure».

Çdonjëri prej nesh në thelb e di: «Duhet të

kthehem në besim». Në qoftë se mendoni se

duhet të ktheheni, pse nuk bëni ashtu?

Kthehuni! Pastaj do ta dëgjoni zërin e Atit.

16

4. DUHET TA DËGJOJMË FJALËN E FUNDIT TË ZOT1T

Nëse jam bërë i mërzitshëm, atëherë unë jam

fajtor e jo Ungjilli. Predikuesit mund ta bëjnë

Ungjillin të mërzitshëm. Atëherë lexojeni Biblën

pa predikues. Ungjilli është me interes të

jashtëzakonshëm - më besoni!

Tani po ju them atë që është më e

rëndësishmja: Kur ndiheni se Zoti po hesht,

atëherë duhet medoemos ta dëgjoni fjalën e tij

të fundit. Tani po ju citoj një rresht nga letra e

Hebrenjve: «Perëndia, mbasi u foli në të

kaluarën shumë herë dhe në shumë mënyra

etërve tanë me anë të profetëve (p.sh. me anë të

Moisiut, Jeremisë), së fundir këto ditë na foli me

anë të Birit». A e dini se kush është Biri i

Perëndisë? Ai është Jezusi.

Jezusi! Prapë jam kthyer në temë. Zemra më

rrah më fort kur mund të flas per Jezusin. Jezusi

është - siç thuhet në Bibël - trupëzim i Fjalës së

Perëndisë: «Fjala u bë njeri dhe banoi ndër ne».

Kur ne themi një fjalë, ajo del nga goja si

hukama. Perëndia e ka trupëzuar një Fjalë - në

Jezusin. Jezusi është fjala e fundit e Perëndisë.

17

A e njihni shprehjen «fjala ime e fundit»? Ta

zëmë se dua ta shes një lopë. Sa mund të

kushtojë një lopë? Tëthemi p.sh. 1.000 marka.

Ju thoni: «Unë nuk jap më shumë se 300

marka». Unë sqaroj: «Kjo lopë vlen 1.200

marka». Pastaj ju jepni 400 marka. Pastaj zbriti

pak çmimin dhe them: «1.100 marka». Kështu

bëjmë pazarllëk derisa unë të them: «Mirë, 800

marka. Kjo është fjala ime e fundit». Nëse jam

njeri i vendosur, atëherë mbetet ashtu.

Jezusi është fjala e fundit e Perëndisë. Në

qoftë se atë nuk e pranoni, Perëndia nuk ka më

çka t'ju thotë. E kuptoni këtë? Kur njerëzit

ankohen: «Zoti nuk po flet. Zoti po hesht», unë

u përgjigjem: «Ai nuk ka çka t'ju thotë më, nëse

nuk doni ta pranoni fjalën e tij të fundit«. Ju

duhet ta pranoni Jezusin. Ju mund ta pranoni

Jezusin. Ndryshe nuk bën.

Shpesh takoj njerëz që më thonë: «Edhe unë

besoj në Zotin e dashur. Por, ç'më duhet Jezusi?»

Bibla tregon se Jezusi është trupëzim i Fjalës së

Perëndisë - Fjala e tij e fundit që na është

drejtuar neve.

Do të përpiqem të sqaroj se ç'do të thotë

kjo. Me këtë rast duhet të tregoj diçka për

18

Jezusin, gjë që e bëj me dashurinë më të

madhe.

Një turmë e mad he njerëzish ishte mbledhur

rreth Jezusit, ndërsa ai po predikonte. Papritmas

u bë një rrëmujë. Njerëzit nisën të bërtasin dhe

të largohen. Jezusi ndërpreu predikimin dhe

pyeti: «Ç'po ndodh?» Kishte ndodhur diçka e

tmerrshme: kish ardhur një i lebrosur.

E dini se ç'është i lebrosuri? Ai është një njëri

që kalbet për së gjalli. Kjo është gjë e

tmerrshme. Atij i kalbet mishi dhe i bie copa-

copa. I bien veshët, hunda dhe buzët. Të

lebrosurit duhej të jetonin në shkretëtirë dhe

nuk guxonin të kishin kurrfarë kontakti me

njerëz që të mos i infektonin ata. Por, ja vjen një

i lebrosur në mes të turmës së mbledhur rreth

Jezusit

Ai kishte dëgjuar per Jezusin dhe kureshtja e

madhe e kishte shtyrë të vinte këtu e të thoshte:

«Dua ta shoh Shpëtimtarin». Njerëzit janë

larguar prej tij dhe i kanë bërtitur: «Ik nga këtu!

Shporru!» Kanë kapur gurë dhe iu kanë

kërcënuar, por Jezusi nuk ka lejuar që ta

dëbojnë. Mund ta marr me mend se si njerëzit

të frikësuar janë shmangur prej tij. Ai ka kaluar

19

mes tyre sikur nëpër një rrugë të zbrazët, derisa

ka arritur te Jezusi. Kur arrin te Jezusi, b're në

pluhur përpara tij dhe me lot në sy ia tregon tërë

mjerimin e tij: «Jam njeri i çoroditur dhe i

papastër. Jezus, nëse ti do, mund të më shërosh.

Ndihmomë!».

A e keni ditur se njeriu i shkatërruar dhe

Shpëtimtari do të takohen një ditë? Kjo,

domosdo, do të ndodhë: duhettë dalim para

Jezusit me mjerimin tonë. Sa shumë do të kisha

dëshiruar që ta hedhni pak «religjionin» dhe ta

sjellni mjerimin para Jezusit.

Kështu i lebrosuri bie përpara Jezusit duke

thënë: «Nëse ti do, mund të më shërosh». Pastaj

ndodh diçka e mrekullueshme. Jezusi bën një

hap përpara këtij njeriu të shkatërruar dhe i

thotë: «Dua, shërohu!» Jo, nuk është ashtu. Ai,

në të vërtetë, bën një hap përpara, e shtrin

dorën dhe e prek trupin e tij të qelbur. Njerëzit

të tmerruar pyesin: «Si guxon ta prekë të

lebrosurin?» Në Bibël shkruan: «Jezusi e shtriu

dorën, e preku...» Jezusi nuk ka neveri nga

ndyrësia. Për të nuk ka diçka të padurueshme.

Ai e prek të lebrosurin me dorën e tij. Po të

kisha qenë piktor, do të kisha pikturuar dorën e

20

Jezusit në fytyrën gjysmë të kalbur të të

lebrosurit. I tillë është Jezusi - më i

mrekullueshmi i të gjitha kohëve. Edhe njeriut

më të parëndësishëm Jezusi ia zgjatë dorën dhe

i thotë: «Eja! Unë të kam shpëtuar. Ti je imi».

Edhe njeriut të lebrosur me ndyrësi dhe mëkate

ia shtrin dorën dhe i thotë: «Shërohu!»

Në Jezusin na është dhuruar e tërë dashuria e

Perëndisë, e cila na çliron nga vuajtjet, mëkatet,

ndyrësitë dhe sëmundjet. Jezusi është trupëzim i

Fjalëssë Perëndisë. Megjithatë, njerëzitthonë:

«Pse hesht Zoti?» A nuk na ka folur Zoti mjaft

qartë? A nuk ka treguar ai dashuri të

mjaftueshme?

Ky Jezus, i cili shëron dhe shpëton njerëz, një

ditë vëhët në kryq. Duart dhe këmbët i

mbërthehen me gozhda. Pastaj ngritet kryqi.

Rreth kryqit turma e tërbuar. Ushtarët romakë i

largojnë njerëzit nga i kryqëzuari. Ejani me mua,

të kalojmë nëpërmes turmës që edhe ne të

qëndrojmë nën kryq. Shikojeni Jezusin e

kryqëzuar. «O njeri i shenjtë sa shumë plagë që

ke! Nga koka e trupi t'pikon djersë e gjak. I

përbuzur, i përqeshur nga kjo böte je; i rrahur, i

munduar pa mëshirë aspak!» Shikojeni! Pyetne:

21

«Pse rri varur në kryq?» Ai do t'ju përgjigjet:

«Sepse ti ke mëkatuar. Ose ti do të paguash per

mëkatet e tua në ferr ose unë do të paguaj këtu

për ty. Njëri prej nesh duhettë paguaj. Unë do

ta bëj këtë për ty. Ti vetëm beso në mua!»

Miq të dashur, kur në rini e kam pranuar.se

Jezusi është Qengji i Perëndisë, i cili i merr

mëkatet e botës, edhe të miat, ai vërtet ka bërë

ashtu. Ai i ka marrë të gjitha mëkatet e mia, më

ka pajtuar me Perëndinë, ka paguar borxhin tim

dhe më ka blerë që t'i takoj Perëndisë. Pastaj e

kam vënë zemrën time nën kryqin e Jezusit dhe

kam thënë:

Kujt tjetërjetën time t'ia dorëzoj,

Përveç Zotit të dashur e të shenjtë?

Ai që për mua tërë borxhin pagoi,

Më bleu me gjakun e tij të shtrenjtë.

Pastaj Jezusi vëhet në varr të hapur në

shkëmb dhe hyrja mbyllet me një gur të madh.

Ushtarë romakë bëjnë rojë. Në mëngjesin e

ditës së tretë shndrit një dritë e madhe sikur të

kishte shpërthyer një bombë atomike aty afër.

Drita ishte kaq e ndritshme, saqë ushtarët

22

romakë, që njiheshin si trima, bien si të vdekur.

Cjëja e fundit që ata panë ishte pamja

madhështore e Jezusit duke dale nga varri.

Nuk po tregoj përralla. Po ju tregoj këtë sepse

e di se Jezusi është ngjallur nga të vdekurit.

Jezusi, i cili ka vdekur per ju, jeton edhe sot.

Nuk ekziston ndonjë njeri për të cilin nuk ka

vdekur Jezusi. Jezusi jeton. Ai ju thërret - si Fjala

e fundit e Perëndisë. Pyetja më e rëndësishme e

jetës suaj është: a do ta pranoni atë në jetën

tuaj?

«Pse hesht Zoti?» Miq të dashur, Zoti nuk

hesht. Ai flet. Fjala e tij quhet: «Jezus!» Kjo do të

thotë: dashuri, hir dhe mëshirë.

Kam përjetuar çaste të tmerrshme në burgjet

naziste dhe gjatë kohës së bombardimeve. Më

kujtohet njëri prej çasteve më të tmerrshme.

Klithja më mbeti në fyt një here gjatë

bombardimeve të aleatëve, kur isha në një

oborr. Përpara meje gjendeshin 80 trupa të

pajetë, të cilët ishin nxjerrë nga një vendstrehim

i prishur. Edhe më përpara kisha parë pamje të

llahtarshme në betejat e përgjakshme të Luftës

së Parë Botërore. Por kjo ua kalonte të tjerave.

Këtu nuk kishte ushtarë. Këtu kishte pleq, gra

23

dhe fëmijë. Pamje të tilla kanë qenë të shpeshta

gjatë Luftës së Dytë Botërore.

Fëmijët! Ç'kishin ata me luftën? Ndërsa po

rrija në mesin e atyre kufomave të shumta, kam

bërtitur nga zemra: «O Zot, ku je? Pse po

hesht?» Në atë çast në shpirt më erdhën këto

fjalë nga Bibla: «Sepse Perëndia aq shumë e

deshi boten, saqë e dha Birin e tij të vetëm...»

Këto fjalë ishin nga vetë Zoti në atë çast

dëshpërimi. Menjëherë para vetes më doli kryqi

i Golgotës ku Perëndia lejoi që Biri i tij të

derdhte gjakun për ne.

Unë nuk e kuptoj Zotin. Nuk e kuptoj pse

Zoti lejorrkaq shumë. Por, për fat të mirë,

ekziston një sinjal, një shenjë, një përmendore,

një ndriçues i dashurisë së tij. Ky është kryqi i

Jezusit. «Ai as Birin e vet nuk e kurseu, por e

dorëzoi të flijohet për të gjithë ne, e si atëherë,

bashkë me Të, nuk do të na japë çdo gjë?»

Kështu thotë apostulli Pal. Kjo është e vërtetë.

Nëse nën kryqin e Jezusit gjej paqe me

Perëndinë, atëherë gjithçka më bëhet e qartë

dhe nuk kam më asnjë pyetje.

Fëmijët e mi kur kanë qenë të vegjël, nuk

kuptonin çdo gjë që unë bëja, por ata kishin

24

besim në mua: «Babai do ta ndreqë mirë».

Nëse nën kryqin e Jezusit gjej paqen e

Perëndisë, atëherë edhe unë besoj në Atin

qiellor. Ai bën çdo gjë si duhet. Pastaj nuk kam

më asnjë pyetje.

Krejt varet nëse e pranoni dhe e merrni

Fjalën e fundit të Perëndisë - Jezusin.

5. Heshtja e zotit mund të sjell gëzim

Mund të diskutojmë me ore të tëra pse Zoti

lejon këtë ose atë, por kjo pyetje bëhet vërtet

aktuale nëse ka të bëjë drejtpërdrejt me një

njeri.

Nuk ka shumë kohë që një vajzë e re me plot

dëshpërim më tha: «Nuk mund të jetoj më».

Nuk e di se në çfarë gjendje jeni ju, por dua t'ju

them diçka lidhur me problemet tuaja jetësore.

Asgjë nuk arrihet duke pyetur: «Pse? Pse? Pse?»

Më mirë pyetni: «Përse? Për ç'arsye?» Që ta keni

me të qartë, po ju tregoj edhe një përvojë nga

jeta ime.

Para më shumë se 10 vjetësh, kur po

shërbeja në një rreth minatorësh, pat ndodhur

25

diçka e tmerrshme. Një ditë mora vesh se një

minatori i kishte ndodhur një fatkeqësi. Një gur i

kishte rënë në shpinë dhe ia kish thyer kurrizin.

Tani kishte mbetur i paralizuar dhe nuk kishte

kurrfarë shprese për t'u shëruar ose për të bërë

më mirë. Tmerr!

Shkova për ta vizituar. Kjo ishte vizita më e

lemerishme në jetën time. Banesa ishte plot me

kolegë të tij. Mbi tavolinë kishte shishe alkooli.

I paralizuari ishte në një karrocë lëvizëse. Kur

hyra brenda, bërtiti me zë të lartë: «Ti, zogu

ogurzi, rri jashtë! Ku ka qenë Zoti yt kur më ka

rënë guri në shpinë? Pse e ka lejuar këtë?»

Pastaj filloi të shajë. Ishte një atmosferë shumë

e keqe, si në ferr. Nuk thashë asnjë fjalë. Dola

jashtë.

Të nesërmen kisha orë biblike për mëshkuj

ku vinin edhe disa minatorë, të eilet i kisha miq.

U tregova atyre për këtë rast. Një javë më vonë

kishim përsëri një takim të tillë. Në çastin kur

desha të filloja takimin, i paralizuari u fut brenda

me karrocën e tij. Miqtë e mi, minatorët, e

kishin ftuar dhe ai kishte ardhur. Nuk e di nëse

kishin biseduar gjë me të, por dukej se jo. Atë

mbrëmje ai dëgjoi predikimin tim.

26

Takimin e fillova me fjalët: «Perëndia aq

shumë e deshi botën, saqë e dha Birin e tij të

vetëm...» Fola për Jezusin, Fjalën e fundittë

Perëndisë, të cilin duhet ta dëgjojmë, dhe

vazhdova: «që, kush beson në të, të mos

humbasë, por të ketë jetën e përjetshme» Ai

njeri dëgjonte me vëmendje. Ishte hera e parë

që po dëgjonte këto fjalë për Jezusin. Ishte hera

e parë që e pa dritën dhe e kuptoi atë.

Nuk po e zgjas shumë. Mbas tre muajsh edhe

ai u bë pronë e Zotit Jezus. Nuk mund t'ju tregoj

se sa shumë ndryshoi jeta e tij. Në banesën e tij

kishte rregull dhe pastërti. Aty ku dikur

dëgjoheshin sharje dhe mallkime, tani ushtonte

kënga për Jezusin. Miqtë e mëparshëm e lanë,

por ai fitoi miq të tjerë. Nuk shihje më shishe

alkooli mbi tavolinë. Vendin e tyre e kishte zënë

Bibla. Gruaja dhe fëmijët ndiheshin sikur të

kishin lindur edhe një herë.

Për herë të fund it e vizitova pak kohë para se

të vdiste. Është një vizitë që nuk harrohet. Ai ka

pasur emër të mirë. Quhej Amsel. Nuk do të

hidhërohet pse po ia përmendi emrin - është në

amshim. «Si je, Amsel?», e pyeta. «Ah», tha «që

nga dita kur jeta ime i takon Jezusit, që nga dita

27

kur më janë falur mëkatet dhe jam bërë fëmijë i

Perëndisë, në shtëpinë time çdo ditë ka qenë»,

mendoi pak dhe shtoi: «si në ditën e

Krishtlindjeve».

Është shprehur mirë si një minator, apo jo?

Pastaj tha diçka që kurrë nuk do ta harroj. Tha:

«Busch, e ndiej se së shpejti do të vdes».

Tashmë i drejtoheshim njëri-tjetrit me «ti» sepse

ishim bërë miq të mirë. «Pastaj do të kaloj

nëpër derë dhe do të dal para Perëndisë.

E kam plotësisht të qartë se vdekja nuk është

fundi i të gjithave. Dhe kur të dal para

Perënisë, do të përkulem dhe do ta falënderoj

që ma ka thyer kurrizin».

«Amsel», e ndërpreva i trembur nga ato

fjalë, «ç'po flet kështu?» «E di fort mirë se ç'po

them», vazhdoi ai. «Shiko, po të mos më kishte

ndodhur kjo, po të më kishte lënë Zoti të jetoja

i tillë si një jobesimtar, do të kisha përfunduar

në ferr, në dënimin e përjetshëm. Perëndia me

dashurinë e tij shpëtimtare ka lejuar që të më

thyhet kurrizi, kështu që unë të mund të gjeja

Birin e tij, Jezu Krishtin. Nëpëmjet Jezusit jam

bërë fëmijë i lumtur i Perëndisë. Prandaj dua ta

falënderoj për fatkeqësinë time». Pastaj tha një

28

fjali që nuk më shlyhet nga kujtesa: «Është më

mirë t'i takoj Jezusit dhe të jem fëmijë i

Perëndisë kështu i paralizuar, sesa të hidhem

në ferr me dy këmbë të shëndosha».

Kurrë nuk do të harroj këtë që tha: «Është

më mirë t'i takoj Jezusit dhe të jem fëmijë i

Perëndisë kështu i paralizuar, sesa të hidhem

në ferr me dy këmbë të shëndosha». «Amsel», i

thashë, «e sheh se çfarë probleme të rënda të

ka dërguar Perëndia. Në fillim ke qenë i

hidhëruar: 'Ku ka qenë Zoti? Pse e ka lejuar

këtë?' Kurse tash e ke kuptuar për ç'arsye ai ka

lejuar të të ndodhë fatkeqësia. Ai ka dashur të

të sjellë te Jezusi, kështu që Jezusi pastaj të

mund të të sjellë tek Ati».

E shihni? Nuk duhet të pyesim «Pse?», por

«Përse? Për ç'arsye?». Prandaj kisha dashur t'ju

them edhe këtë: Unë besoj se Perëndia lejon

vështirësitë në jetën tone me qëllim që të

afrohemi te Jezusi dhe përmes Jezusit të arrijmë

tek ai.

29

Table of Contents

Pse lejon Zoti gjëra të tilla?