Wilhelm Busch

A mund të flasim me Perëndinë?

Marrë nga libri „Jesus unser Schicksal"

Titulli i origjinalit: „Kann man mit Gott reden?"

© Aussaat-Verlag Neukirchen-Vluyn

© për botimin në gjuhën shqipe: MEOS Svizzera

Literaturdienst Zum Guten Brunnen,

Hirzenbachstrasse 102, Postfach 1, CH-8061 Zürich

Në bashkpunim me:

EAD, Postfach 30 02 64, D-44232 Dortmund

Verbreitung Christlicher Schriften

Postfach, CH-2500 Biel/Bienne 8

Përktheu: Tom Pergjokaj

Realizimi kompjuterik: Gjevalin Kabashi

Botimi i pare 2000

Shtypur në Zvicer: Good News Druck, Höri ZH

A MUND TE FIASIM ME PERENDINE?

Një grup akrobatësh kish ardhur një ditë

në një fshat shvabian. Pika kryesore e

programit të tyre ishte ecja mbi litar. Në

shesh ishte tërhequr litari për shfaqjen që do

të jepej atë mbrëmje. Aty afër kalon një grua

me një fëmijë. Fëmija pyet: «Nënë, a mund

të ecin njerëzit mbi litar?» Nëna i përgjigjet:

«Munden, nëse dinë se si. Por, unë nuk

mundem».

Kjo është gjëja e parë që dua t'ju them

lidhur me këtë temë.

1. Mundemi nëse dime se si

Shumë njerëz, ashtu si nëna e atij fëmije,

duhetta pranojnë: «Unë nuk di». Natyrisht,

mund të flasim me Perëndinë. Ai është afër

nesh. Ne mund të flasim njëri me tjetrin, atëherë

pse nuk mund të flasim me Perëndinë e gjallë?

Ai është këtu. Por, a dini të flisni me Perëndinë?

Kur kam qenë fëmijë, i kamë mësuar këto

vargje:

Zoti fëmijët fort i don,

lart nga qielli ai i vështron...

Kështu, unë mendoja: «Nuk ka kuptim të

lutem sepse nuk mund të bërtas aq shumë, saqë

të më dëgjoj Perëndia atje lart në qiell». Edhe

rusëttalleshin lidhur me këtë gjë: «Kemi dërguar

raketa në gjithësi. Po të kishte Zot, do ta kishim

takuar deri tani».

Shumë njerëz nuk e kanë të qartë dhe

pyesin: «Ku është Zoti? Lart në qiell? Sa lart?

Njëqind kilometra? Një mijë kilometra?»

Do ta bëj këtë sa më të qartë: shprehja «lart

në qiell» nuk ekziston në Bibël. Bibla thotë

diçka krejtësisht tjetër. Ajo thotë: «ai nuk është

larg nga asnjëri prej nesh». Në një vend tjetër,

thotë: «ti më rrethon nga pas dhe përpara».

Këtë mund ta kuptojmë vetëm nëse e kemi

parasysh faktin se shqisat tona mund të kapin

vetëm botën tri dimensionale. Zoti i takon një

dimensioni tjetër, por, në të njëjtën kohë, është

pranë nesh.

Natyrisht, mund të flasim me Perëndinë. Të

folurit me Perëndinë i ngjan ecjes mbi litar:

mundesh nëse di se si. Mjerisht shumica e

njerëzve sot duhet ta pranojnë: «Unë nuk di». Si

qëndron puna me ju? Bëhuni të sinqertë me

veten tuaj: ju nuk dini të luteni. Po të dinit, do

të luteshi.

Njëri nga problemet më shqetësues të kohës

sonë është humbja e aftësisë për lutje dhe si

pasojë humbja e aftësisë për besim. Shkrimtari i

famshëm Franz Werfel ka shkruar një roman me

titull «Qielli i shpërdoruar». Një fjali nga ky libër

do të më mbetet në kujtesë gjatë gjithë jetës:

«Shenja dalluese e kohës moderne është

budallallëku metafizik i njeriut. Me fjalën

«metafizik» nënkuptohen gjëra të përjetshme, të

cilat janë reale, por i takojnë një dimensioni

tjetër. «Budallallëku metafizik» do të thotë se

njeriu po bëhet i marrë përmes radios,

televizorit, propagandave, ideologjive, politikës,

llomotitjeve, fqlnjve dhe tensioneve në vendin e

punës deri në atë masë, saqë më nuk është i

vetëdijshëm se Zoti është afër dhe se mund të

komunikojë me të.

A është e mundshme të flasim me Perëndinë?

Do të ishte sikur të mos i kishim budallalleqët që

kemi.

Një 16 vjeçar më ka treguar një ngjarje

tronditëse. Atë e kishin mobilizuar dhe e kishin

çuar në luftë. Bateria e tij ishte bombarduar. Pas

sulmit ai i pari del nga strehimi dhe sheh një

njeri me zorrët jashtë. Dëshiron t'i ndihmojë,

por ai i thotë: «Po vdes. Nuk mund të më

ndihmosh. Ndihma që më nevojitet është që

dikush të lutet bashkë me mua. A mund të

lutesh me mua?» Djaloshi i përgjigjet: «Në rininë

hitleriane kam mësuar të mallkoj, por jo të

lutem.» Pastaj djaloshi vrapon te kapiteni duke

bërtitur: «Kapiten, ejani shpejt». Kapiteni vjen

me vrap dhe ulet në gjunjë pranë ushtarit që po

vdiste dhe e pyet: «Ç'dëshiron?». «Kapiten, unë

po vdes. A mund të luteni me mua?» «Obobo»,

bërtet kapiteni, «nuk di të lutem». Pastaj kapiteni

thërret një toger.

Më në fund mbledhen të gjithë ushtarët sipas

rangjeve, të cilët të sigurt në vetvete, specialistë

për shaka të ndyra, por asnjëri nuk di të lutet.

Asnjëri nuk di të paktën lutjen Ati ynë.

Djaloshi më tha: «Në ato çaste unë u betova

se nëse do të shpëtoja nga kjo luftë e kalbur,

gjëja e parë që do të bëja ishte që të shkoja diku

ku do të mund të mësoja të lutem. Nuk doja të

vdisja i mjerë si ai njeri».

Kjo është gjendja jonë e tanishme. Pa marrë

parasysh a është fjala për intelektualin apo për

punëtorin, nuk ka dallim. Njëri mendon se është

tepër i mençur për t'u lutur, tjetri i nënshtrohet

mendimit të lire. Nuk dimë të lutemi. Kjo është

një katastrofë e mad he të eilen Franz Werfel e

quan «budallallëku metafizik». Kjo është arsyeja

që jemi të humbur dhe një goditje e vogël mund

të na shkatërrojë.

Në strehimet kundërajrore në Essen kam

patur rastin të ndodhem me njerëz llaftorë, të

cilët flisnin për «fitorën përfundimtare»,

«udhëheqësin e mrekullueshëm», Gjermaninë e

madhe». Por kur fillonin të binin bombat, i kapte

frika dhe nuk u dëgjohej zëri. Ne të krishterët

luteshim dhe këndonim këngë për Jezusin që t'i

qetësonim pak. Ata vetë nuk dinin të luteshin.

Është një katastrofë e vërtetë kur njerëzit nuk

dinë të luten.

Tani vonë takova një njeri të mençur dhe të

shkolluar, i cili me një buzëqeshje më tha: «Z.

Busch, lutja nuk është gjë». Unë u zemërova

dhe i thashë: «Mos folni marrëzi!» «Ç'keni?» më

pyeti i hutuar. Unë iu përgjigja: «Ma kujtuat një

njeri me një këmbë të amputuar i cili thoshte:

'Rrëshqitja me ski nuk është gjë'. Ai nuk e njihte

këtë sport. Edhe ju po i ngjani atij».

Mund të flasim për sportin e skive, por jo me

atë njeri që ka vetëm një këmbë. Të tillë jemi ne

njerëzit. Edhe pse nuk dimë të lutemi,

prapëseprapë themi: «Lutja nuk është gjë». Siç

po shihni nga fjalët e mia, në raste të tilla unë e

humb respektin ndaj intelektualëve. Dhe jo pa

arsye, besoni. Sa më të mjerë që jemi, aq më të

rëndësishëm mundohemi të tregohemi.

Kjo gjendje letargjie e popullit tone të mjerë

më zemëron dhe më pikëllon shumë.

Gjithashtu më brengos moskokëçarja e kishës

ndaj atyre që nuk dinë të luten. Ndoshta e

8

njëjta gjë është edhe në kishën tuaj: për

Krishtlindje mbushet kisha me njerëz, të cilët

nuk i sheh ndonjëherë tjetër në kishë. Dhe kur

prifti thotë: «Të lutemi!» - kjo më pengon më

së shumti - të gjithë i bashkojnë duart dhe ulin

kokat në lutje. Do të kisha dëshiruar t'u thosha:

«Mos bëni sikur po luteni! As dhjetë për qind

nga ju duk dinë të luten. Ju vetëm po shtireni».

Kam të drejtë, apo jo?

E njëjta gjë ndodh gjatë martesave dhe

varrimeve. Prifti thotë: «Të lutemi!» kurse ata i

mbajnë kapelat në dorë duke i shikuar ato dhe

mendojnë se kjo do të thotë lutje. Pasta] shkojnë

në ndonjë lokal per të pirë.

Kur po shërbëja në forcat e armatosura më

1915, na dhanë urdhër të shkonim në kishë.

Para se të niseshim, nënoficeri na i dha këto

udhëzime: «Hyni qetë në kishë. Kur të arrini te

vendi, rrini në këmbë me kapelë në dorë,

numëroni ngadalë deri në 12 dhe pastaj uluni!»

Njerëzit, kur na kanë shikuar, kanë menduar:

«Sa me përshpirtshmëri po luten!» Vërtet, ne

vetëm numëronim deri në 12 dhe pastaj

uleshim. Kam përshtypjen se gjatë martesave

dhe varrimeve njerëzit as që numërojnë deri në

12 kur prifti thotë: «Të lutemi!» Më zë trishtimi

kur e kujtoj se njerëzit dikur nuk shtireshin, por

luteshin me të vërtetë kur dëgjonin fjalët: «Të

lutemi!»

Studiuesi i famshëm nga Afrika Qëndrore,

David Livingstone, njëri ndër njerëzit më të

mëdhenj në histori, i njohur për trimëri, zgjuarsi

dhe njohuri kështu ka shkuar në amshim -

shekullarët do të thoshin: ka vdekur. I shoqëruar

nga disa hamaj vendës, Livingstone kishte

depërtuar thellë në zemër të Afrikës. Një

mëngjes djelmoshat kishin ngarkuar bagazhin

dhe kishin mbledhur çadrat. Vetëm çadra e

Livingstonit ishte ende e ngrehur. Nuk donin ta

shqetësonin nga lutja e mëngjesit. Ata e dinin se

Livingstone çdo mëngjes bisedonte me «Tuanin»

e tij qiellor - me Perëndinë e tij. Por, kësaj radhe

lutja zgjati tepër. Më në fund kryesuesi i

hamajve shikoi nga një e çarë dhe pa se

Livingstone ishte ende në gjunjë. Pritën deri në

mesditë. Pastaj morën guxim për të hyrë brenda.

Livingstone qëndronte ende në gjunjë, por

zemra i kishte pushuar së rrahuri.

Ky njeri i madh dhe i mençur ka vdekur në

gjunjë. Gjatë kohës kur ishte në lutje e thirri

10

Zotëria në shtëpinë e vet. Ndërkaq

mikroborgjezët thonë: «Lutja nuk ka kuptim».

Duhet të turprohemi dhe ta pranojmë se nuk

dimë të lutemi. Livingstone dinte të lutej. Ai

vdiq duke u lutur. Ne vdesim ne spitale duke

marrë injeksione. Ne nuk mund t'i bëjmë ballë

vdekjes nëse mjeku nuk na drogon. Livingstone

nuk ka pasur nevojë per to. Ai bisedonte me

Perëndinë. Gjatë bisedës me Perëndinë shkoi në

amshim.

Si qëndron puna me lutjen në familje?

Prindërit e mi kanë pasur tetë fëmijë dhe ja se si

kemi vepruar: Në mëgjes mblidheshim të gjithë

rreth tavolinës së bukës, këndonim ndonjë

këngë për Zotin dhe pastaj lexonim një pjesë

nga Bibla. Në fund babai lutej. Edhe kur kam

pasë humbur interesimin përZotin, mendimi se

në famijen time luten nuk më hiqej nga mendja.

Dhe kur si oficer i ri u largova nga rruga e Zotit

dhe mora tatëpjetën, ishte lutja e prindërve të

mi ajo që më ktheu përsëri te Zoti.

A luteni ju në familjen tuaj? Ju prindër jeni

përëgjegjës para Zotit për fëmijët tuaj dhe per

njëri-tjetrin nëse famija juaj nuk qëndron në

rrugën e Zotit. Si e filloni ditën në familjen tuaj?

11

A këndoni ndonjë këngë për Zotin? A lexoni

ndopak nga Bibla? A luteni?

Një zotëri i shquar nga Esseni m'u lut që ta

vizitoja një ditë në shtëpi. Kur shkova, e gjeta

ulur bashkë me të shoqën. «Na ka ndodhur

diçka e çuditshme», tha ai. «Biri ynë 16 vjeçar u

kthye një mbrëmje nga takimi i të rinjve dhe

pyeti: 'Pse ne nuk lutemi?' Kur i thashë se lutja

është vetëm një formalitet dhe se prapa saj nuk

qëndron asgjë, ai më pyeti: «Babi, ç'mendon, ti,

për Shpirtin e shenjtë?' Unë i thashë: 'Nuk

mendoj asgjë'. Pastaj ai tha: 'Kjo është

fatkeqësia e familjes sonë. Ne kemi nevojë për

një baba që di për këto gjëra dhe që di të

lutet'».

Kur mbaroi fjalët, e pyeta: «A dëshironi që

unë ta qortoj birin tuaj për këtë sjellje ndaj

jush?» «Jo, jo!» tha ai. «Nëse biri im ka të drejtë,

atëherë unë e kam gabim». Unë i thashë:

«Gabim e keni. Biri juaj ka të drejtë». «Edhe unë

druaj se është ashtu», tha ai. «Ç'duhet të bëj?»

Ky njeri menjëherë e kuptoi se nuk kishte

përmbushur detyrën më të rëndësishme që i

takonte si prind. Nuk mjafton vetëm t'jua

siguroni ushqimin dhe veshmbathjen fëmijëve

12

tuaj. Përgjegjësia juaj si prindër është shumë më

e madhe se kaq. A dini të luteni?

Marinarët kanë një tregim për një anije

fantazmë, e cila i përshkon shtatë dete.

Megjithëse anija nuk ka as ekuipazh as kapiten,

ajo përballon çdo furtunë. Ta zëmë se një anije

tjetër e sheh atë dhe përpiqet të marrë lidhje me

të, por nga anija famtazmë nuk merr kurrfarë

përgjigje. Ne jemi si anija fantazmë. Perëndia

përpiqet të vendosë kontakt me ne nëpërmjet

ngjarjeve dhe përjetimeve të ndryshme -

veçanërisht nëpërmjet Fjalës së tij. Por, ne nuk i

përgjigjemi sepse i ngjajmë anijës fantazmë.

Një ditë kur po flisja për këtë temë, një

fëmijë e pyeti nënën e vet: :«Nënë, pse po na

shan ky njeri nga predikatorja?» Shpresoj të më

kuptoni se qëllimi im nuk është të shaj askënd,

por më dhimbset në shpirt kur shoh se ku është

katandisur ky popul! i mjerë - intelektualë e

punëtorë, burra e gra, pleq e të rinj. Ne nuk

dimë ta thërrasim Perëndinë, edhe pse atë e

kemi afër nesh.

Shumë njerëz e quajnë veten të krishterë dhe

shkojnë në kishë, por nuk dinë të luten. Kur

vizitoj njerëz, shpesh më thonë si p.sh.: «Ne

13

jemi të krishterë të fortë. Nëna ime e ka njohur

filan priftin. E njihni ju atë? Jo? Nëna ime e ka

njohurshumë mirë». Unë u përgjigjem: «Nëse

nuk e njihni Jezusin, do të shkoni në ferr bashkë

me atë priftin që njihni. Me rëndësi është nëse

dini ta thërrisni emrin e Jezusit, nëse dini të

luteni».

Ju lus që ta pyetni vetveten: «A di të lutem? A

lutem?» Përgjigjuni vetë këtyre pyetjeve.

Ndoshta do të thoni: «Mjaft më, pastor

Busch! Tregona si të mesohemi të lutemi». Tani

po ju tregoj.

2. Sl TË MËSOHEMI TË LUTEMI?

a) Klithja e parë e fëmijës

Si mësohemi të flasim? A ju kujtohet si jeni

mësuar të flisni? Jo, nuk ju kujtohet. As mua nuk

më kujtohet. Por nëse doni të mësoheni të

luteni, duhet ta nxjerrni klithjen e pare. Do t'ju

tregoj sesi.

Zoti Jezus ka treguar një shëmbëlltyrë për dy

njerëz që luteshin në kishë. Njëri prej tyre ishte

njeri i rëndësishëm. Ai zuri vend në mes të

14

kishës dhe nisi të lutej kështu: «Të falënderoj, o

Zot, se jam njeri i mirë». Zoti nuk e dëgjoi më.

Ai njeri mund të fliste sa të donte, Zoti nuk i

dëgjonte fjalët e tij. Kjo ndodh.

Njeriu tjetër ishte një tip i dyshimtë. Do ta

kishim quajtur «gjysmëkriminel». Ishte njëfarë

matrapazi, ose kontrabandist, ose diçka i

ngjashëm. Bibla e quan «tagrambledhës». Kur

hyn në kishë, atë e kap frika nga solemniteti.

Qëndron në fund të kishës dhe mendon:

«Këtu nuk e kam vendin unë. Vendi im është

në pijetore ku ka atmosferë të gjallë. Atje e

ndiej veten mirë, por jo këtu». Për pak sa nuk

doli, ku iu kujtua pse kishte ardhur. Ai kishte

mail të zjarrtë për Zotin. Edhe ne kemi mail të

zjarrtë për Zotin. Kemi mail për t'u kthyer në

shtëpi, tek Ati ynë. Kështu, ai njeri nuk doli

nga kisha, por kishte mbetur aty pranë hyrjes.

lu kujtua çfarë jete kishte bërë dhe tha këtë

lutje të shkurtër: «Zot, ki mëshirë për mua

mëkatarin!» Bibla thotë se në atë çast ushtria

qiellore filloi të këndojë. Një njeri u kthye në

jetë!

Klithja e parë e fëmijës është: «Kam

mëkatuan>.

15

Kam qenë i pranishëm kur ka lindur djali im i

pare. Ishte një lindje e vështirë dhe m'u kujtuan

fjalët e Jezusit: «Gruaja, kur lind, ka dhembje,

sepse i erdhi ora». Mendova se gruaja ime e

dashur, të cilës po i mbaja koken, nuk do t'i

duronte dhembjet. Pastaj papritur dëgjova një

zë të hollë. Lindi fëmija! Një jetë e re! Ai zë nuk

ishte melodik, por kur e dëgjova, qava nga

gjëzimi. A më kuptoni? U trondita nga ai zë -

klithja e parë e një jete të re.

Klithja e parë e një jete të re nga Zoti është

kur njeriu më në fund vjen te drita e së vërtetës

dhe thotë: «Kam mëkatuar. Zot, ki mëshirë për

mua!» Të gjitha litanitë tuaja do të jenë të kota

nëse nuk filloni me klithjen e një fëmije të

porsalindur. Kurrë nuk kam dëgjuar që një

fëmijë i porsalindur të fillojë të mbajë ndonjë

fjalim të gjatë. Përkundrazi, çdo fëmijë në fillim

nxjerr një klithmë. E njëjta gjë vlen edhe me

njeriun që hyn në Mbretërinë e Perëndisë.

A e keni nxjerrë ju këtë klithmë të fëmijës së

porsalindur? Jo? Atëherë gjejeni një vend të qetë

dhe mendoni seriozisht për këtë. Miq të dashur,

unë nuk jam propagandist i kishësh, por dua që

t'i shpëtojë disa nga ju që të mos shkojnë në

16

ferr. Dhe ështe e pamundshme t'i ikni ferrit po

që se nuk i drejtoheni Zotit me klithjen e fëmijës

së porsalindur: «Jam mëkatar. Zot, ki mëshirë

për mua, mëkatarin!»

Kur biri i humbur u kthye në shtëpi, gjëja e

parë që tha ishte: «O atë, kam mëkatuar kundër

qiellit dhe kundër teje». Në atë çast kur ju të

pranoni këtë, Jezusi, Biri i Perëndisë, qëndron

para jush dhe thotë: «Miku im i dashur, unë kam

vdekur për mëkatet tua. Unë kam paguar per ty».

b) Vetëm fëmljët e Perëndisë

dinë të luten si duhet

Tani vonë kam takuar një të njohur që ka tre

fëmijë, një djalë e dy vajza. Ndërsa po

afroheshin, pashë se fëmijët po e mbysnin të

atin me pyetje, duke folur të tre përnjëherë. I ati

nuk e kishte lehtë t'u përgjigjej të treve. Kur u

përpoqëm, i përshëndeta siç është

zakon: «Mirëdita, zotëri N! Mirëdita, fëmijë!»

Fëmijët, sapo dëgjuan zërin tim, heshtën aty për

aty. Unë isha një i huaj dhe kjo mjaftoi që ata të

heshtnin. Kjo do të thotë se fëmijët mund të

flasin lirshëm vetëm me prindin e tyre. Prania e

një të huaji i pengon ata.

17

Kështu, ne mund të lutemi si duhet vetëm

nëse jemi fëmijë të Perëndisë. Nëse nuk jemi

fëmijë të Perëndisë, atëherë as që mund të

lutemi.

A, po, ne jemi «besimtarë». Ne jemi të

krezmuar, jemi «krishterë» të mirë, shkojmë në

kishë për Kërshëndella, e përshëndesim priftin

me mirësjellje. Një predikues është shprehur

njëherë për njerëzit e tillë kështu: «Ata janë

lepuj të pagëzuar!» Kur e pyetën se ç'donte të

thoshte me këtë, ai u përgjigj: «Nëse e zëni një

lepur dhe pagëzoni, ai prapë do të ikë në fushë

sapo ta lironi». Të tillë janë disa njerëz. Ata edhe

pse pagëzohen, largohen nga Zoti». Miq të

dashur, ata njerëz as dinë, as mund të luten.

Vetëm fëmijët e Perëndisë dinë të luten si duhet.

Vetëm fëmijët e Perëndisë mund të jenë me të

vërtetë të lumtur.

Prandaj edhe \u duhet të bëheni fëmijë i

Perëndisë. Nga natyra nuk jeni të tillë. Ndoshta

nga pamja e jashtme dukeni të tillë, por në fakt

nuk jeni. Ashtu si fëmija që vjen në këtë botë

përmes lindjes, ashtu edhe njeriu bëhet fëmijë i

Perëndisë përmes lindjes shpirtërore. Duhettë

bëheni fëmijë i Perëndisë. Atëherë do të mund

18

të luteni. Fëmija i Perëndisë nuk mund të jetojë

pa lutje. Lutja për të është si frymëmarrja. Kur

kemi orë biblike, disa të rinj shpesh si në shaka i

thonë njëri-tjetrit: «Mos harro të marrësh

frymë!» Ju e keni harruar frymëmarrjen

shpirtërore. Ka rëndësi thelbësore për ju që të

bëheni fëmijë i Perëndisë.

Po ju tregoj shkurtimisht se si mund të

bëhemi fëmijë të Perëndisë: vetëm përmes

Jezusit. Ai thotë: «Unë jam dera; kush hyn

nëpërmjet meje, do të shpëtohet». Jezusi vjen te

ju përmes mjegullës së dendur të kësa] böte -

Jezusi, njeriu që mban shenjat e gozhdave në

trupin e tij. Ndoshta deri tani nuk jeni interesuar

në mënyrë të veçantë për të. Ndoshta ajo që

keni dëgjuar për të ju është dukur e

paarsyeshme. Megjitatë, ai vjen te ju. Dhe pastaj

mund të ndodh që ta njihni atë: «Njeriu nga një

dimension tjetër, Biri i Perëndisë së gjallë,

Shpëtimtari im!» Hapi i parë që duhettë bëj për

t'u bërë fëmijë i Perëndisë është: ta njoh

Jezusin. Hapi i dytë është që t'i besoj dhe ta

pranoj atë. Ai mund ta rregullojë jetën time

shpirtërore, mund të më japë paqen shpirtërore

dhe të më çlirojë nga çdo mëkat.

19

Një njeri i Zotit nga Besëlidhja e Vjetër

thotë: «Ti kujdesësh për shpirtin tim».

Përnjëherë fitohet besimi në Jezusin. Dhe ky

besim është kaq i fortë, saqë njeriu mund të

heqë dorë nga jeta e tij e mëparshme dhe t'ia

dorëzojë tërë jetën Jezusit. Këtë e quajmë

kthim. Këtë e kam përjetuar unë kur, në

moshën 18 vjeçare, kam braktisur jetën time

mëkatare dhe i jam dorëzuar Jezusin. Askush

nuk mund ta bënte këtë hap për mua. As unë

nuk mund ta bëjë këtë për ju. Kjo është një

çështje ndërmjet jush dhe Zotit. Vendosni per

këtë dhe thoni: «Merre jetën time, Jezus! Dua

ty të takoj!» Në atë çast kur të bëni kështu, jeni

bërë fëmijë i Perëndisë.

Megjithëse disa mendojnë se ka edhe rrugë

të tjera shpëtimi, unë e përsëris se ka vetëm një

derë nëpërmjet së cilës mund të hyni në

Mretërinë e Perëndisë. Kjo derë është Jezusi. Ai

ka vdekur dhe është ringjallur për ne. Ai ju pret

me krahë të hapur.

Kur të bëheni fëmijë i Perëndisë, do të dini të

luteni. Mjerimi juaj do të marrë fund. Do të

mund ta hapni zemrën para Perëndisë, ashtu si

një fëmijë para atit të vet.

20

Unë jam një pastor i moshuar dhe kam

përvojë të madhe me njerëz. Jam i bindur se

çdo njeri mban në zemër një fshehtësi, të

cilën e merr me vete kudo që shkon. Por kur

të bëhem fëmijë i Perëndisë, atëherë mund ta

hap zemrën time para Jezusit. Atij mund t'ia

hap zemrën dhe t'ia besoj edhe fshehtësitë

më të mëdha. Atij mund t'ia besoj veprimet e

mia të paligjshme dhe të gabuara. Atij mund

t'i tregoj gjëra të cilat nuk do t'ia besoja asnjë

njeriu.

Në mbarim të një kampi rinor, disa të rinj na

treguan për përvojat e tyre. Një 18 vjeçar tha:

«Megjithëse e konsideroja veten si të krishterë,

isha në prag të heqjes dorë nga çdo gjë. Një

mbrëmje, para se të shkoja në orë biblike, u

luta: 'Zoti Jezus, nëse nuk më flet sonte

personalisht, do t'i flak të gjitha tutje. Nuk mund

t'u bëj ballë problemeve të jetës në këtë qytet të

madh, nëse ti nuk m'i hap sytë'». Pastaj vazhdoi:

«Kur u ktheva në shtëpi, gjithçka më ishte e

qartë. Ai kishte dëgjuar lutjen time dhe më

kishte folur personalisht». Tregimi i të riut më

preku thellë. Në dyshimet dhe dëshpërimet e tij,

ai e kishte thirrur Jezusin dhe kishte marrë

21

përgjigje. Aq më pare do të marrë përgjigje një

fëmijë i Perëndisë kur ai i lutet atij.

Nëna ime ka jetuar në Hülben, afër Urach-

ut, në Alpet Shvabiane. Një ditë, gjatë luftës ajo

më shkroi: «U zgjova në tre të mëngjesit. Fillova

të mëndoja për bijtë e mi në front, për nipat e

mbesat, për ju në zonën e bombardimeve, dhe

për Elizabetën në Kanada, nga e cila nuk kam

marrë lajm. Më zuri meraku dhe ndjeva sikur

dikush po ma zinte frymën me doreza hekuri.

Nuk mund ta duroja këtë gjendje. Fillova të

lutem: 'Zoti Jezus, më thuaj diçka! Nuk mund ta

duroj këtë shqetësim'. Pastaj ndeza dritën, mora

Biblën dhe e hapa». (Lum ai që e mban Biblën

mbi komodinë.) «Fjalia e parë që lexova ishte:

'Gjithë merakun tuaj hidheni mbi të, sepse ai

merakoset për ju'». Letra e nënës përfundonte

me këto fjalë: «Pastaj lashë gjithçka në duart e

Shpëtimtarit, fika dritën dhe rashë në gjumë».

A nuk është kjo e mrekullueshme? K ur të jeni

fëmijë i Perëndisë, mund ta keni këtë lloj

përvoje.

Më kujtohet kur një ditë nëna më pat thënë:

«Natën e kaluar isha kaq e lodhur, saqë as nuk

mund të lutesha. Vetëm thashë: 'Natën e mirë,

22

Shpëtimtar i dashur!'» Ndërsa po e dëgjoja,

mendova: «Kështu duhet të flasin fëmijët e

Perëndisë me Zotin e tyre - thjesht natyrshëm.

Zoti vërtet i ruan fëmijët e tij. Ditë e natë

Shpëtimtari im qëndron pranë meje. Unë jam

pronë e tij dhe mbështetem në të.

E keni të qartë? Është tragjedi të mos dish të

lutesh. Uroj që edhe ju të nxirrni klithjen e parë

të jetës: «Zot, kam mëkatuar. Ki mëshirë për

mua mëkatarin!» Uroj që t'i takoni Jezusit, të

bëheni fëmijë të Perëndisë dhe ta keni paqen e

tij. Pastaj më nuk do të merakosem për ju.

23

Table of Contents

A mund të flasim me Perëndinë?